De tijd vliegt…

..voorbij!

Nog maar drie weken en ik vertrek uit Istanbul. Komende week is mijn laatste lesweek en vanaf mijn verjaardag heb ik twee weken tentamens. Daarna, 28 mei, vlieg ik naar Bodrum voor mijn laatste trip: een week op een groot zeilschip naar de Griekse eilanden varen! Daar heb ik erg veel zin in en vooral omdat ik daarna ook lekker vanuit Bodrum meteen naar huis vlieg.

Op zich heb ik Istanbul nu ook wel een beetje gezien, je wordt er best moe van om de hele tijd in zo’n grote en drukke stad te wonen. Het blijft wel leuk om in een andere cultuur te zijn maar eerlijk gezegd mis ik Nederland wel een beetje! (Vooral omdat het weer bij jullie ook zo mooi is, niet eerlijk!)

Verder gaat alles hier z’n gangetje, dit weekend ben ik druk bezig met mijn laatste essays schrijven en daarna moet ik hard aan de bak om mijn tentamens te halen. Ik ben best gemotiveerd geraakt door een aantal vakken, vooral Antropologie,  Genderstudies en vormgeving bij Journalistiek. Als ik terugkom in Nederland ga ik dan ook op zoek naar hoe ik hier mee verder kan. (Ik wil graag meer ontwerpen en mij verder verdiepen in Antropologie.) Ik ben dus wel heel blij met dat ik hier weer meer ontdekt heb in wat ik leuk vind.

Ook heb ik heeel veel bezoek gehad de laatste tijd! Mijn moeder kwam langs op haar verjaardag en daarna kwam Myrthe langs, toen zijn we met een groep studenten naar Alanya gegaan en op het moment (gelukkig!) komt Errit weer langs Errit en ik zijn vorige week een lang weekend naar Antalya geweest (dat ligt linksboven Alanya, in het Zuid-Oosten van Turkije). Daar was het echt prachtig: we zaten met in een romantisch pension in het midden van het oude centrum. Ik vond het echt heerlijk, vooral om ook even uit zo’n drukke stad te zijn! En het was natuurlijk supermooi weer

Hier een paar foto’s van al die bezoekjes, het is hier in ieder geval ontzettend gezellig geweest!

Mijn moeder en ik (links) bij het Topkapi Palace, eindelijk in de zon!

Myrthe en ik (links) in een ‘tourist trap’, voordat we het wisten zaten we bovenop een kameel.. En daarna mochten we natuurlijk betalen voor de foto’s..

Het supermooie uitzicht vanaf Antalya met zonsondergang.

Errit die zijn schoenen laat poetsen. Zelfs ik moest mijn Allstars laten poetsen, waardoor ik natuurlijk gewoon natte voeten kreeg..

Baking some fish

Ik was op zoek naar haring maar omdat ze dat helaas niet hebben hier (Noordzee), kwam ik thuis met een Zeebaars. De ogen, kop en vinnen, alles zat er nog op dus het was een aardig karwei. Maar zie de foto’s, het is mij gelukt! En ja.. het was lekker! Dus verse vis van de Turkse markt is voor herhaling vatbaar!

Helemaal ingeburgerd..

De vijfde week komt eraan en ik heb eindelijk ongeveer alles geregeld. Mijn rooster voor school ligt vast en mijn vakken zijn geregistreerd. Buiten een aantal journalistieke vakken volg ik twee interessante antropologie vakken en een vak over Turkse politiek. Vooral de antropologie vakken vind ik erg interessant.
Maar de universiteit werkt hier wel heel anders. Studenten zijn hier lui en sommige leraren geven het een beetje op, ze laten ons veel eerder uit een les of geven amper huiswerk. Gelukkig heb ik ook een aantal strenge leraren

In ons appartement is het verder erg gezellig. Ik woon nu samen met Greg, uit Canada, Fiola, uit Duitsland en Pamir een Turkse student. Iedere avond en ochtend kom je wel iemand tegen en vaak eten we samen of gaan we naar een bar. Ook op de universiteit is het erg gezellig met de andere Erasmus studenten. Je leert echt in een noodtime ontzettend veel mensen kennen. Ik kan het heel goed vinden met een paar meiden uit Polen en uit Tsjechië en Duitsland. Vanavond hebben we weer een dinnerparty, de Poolse meiden gaan traditioneel Pools eten klaarmaken.

Paulina (Pool), Dagmara (Pool), ik & Marketha (Tsjech) in moskee van Bursa

Ik werd aangewezen als vrijwilliger in een pottenbakkerij

Ik, Beste, Greg & Sengul in Cappadocie

Cuba, Eduardo, Karol, ik, Beste & Sengul in Ihlara valley (Cappadocie)

Ondertussen ben ik ook al op een aantal tripjes geweest (zoals je in oudere berichten ook kunt lezen). Ik heb in Zuid-oost Turkije het vulkanisch gebied Cappadocie gezien (zie foto’s hierboven) en ik ben naar de stad Bursa geweest (dat ligt onder Istanbul). En ik heb nog een trip gepland! Eind april ga ik samen met Errit naar Antalya, aan de kust van Zuid Turkije. Antalya staat bekend om zijn stranden maar is daarbij ook een openlucht museum: overal zijn ruïnes. En daarnaast zijn er watervallen en mooie natuurgebieden. Dus dat wordt genieten.

Op het moment is iedereen wat ziekjes hier. Pamir was erg ziek en heeft medicijnen gekregen, voor een soort griep, maar hiervan krijgt hij uitslag en hij loopt opgezwollen en rood rond. En ik, Greg en Fiola voelen ons allemaal niet zo fit. Af en toe gaat mijn buik tekeer en voelt mijn keel pijnlijk aan. Maar het maakt niet uit, ik heb al weekend en lig lekker rustig te lezen en schrijven in bed Het is hier koud en regenachtig dus ik mis niets! (Behalve jullie in het zonnige Nederland.. )

Cappadocie

Even alleen de foto’s en een video want ik ben doodop…
geniet ervan

Trip Cappadocie 26/27 februari

En een filmpje:

Feesten, feesten & erop uit

De eerste schoolweek in Istanbul was niet zo geslaagd. Het is hier normaal om als student de eerste week alle colleges te missen en de leraren geven er ook niet veel om. Dus van de zes colleges die ik had, zijn er twee doorgegaan.

Maar het Erasmus gehalte van deze week was wel erg geslaagd! Woensdag-, donderdag- en vrijdagavond was het feest. YISS (Yeditepe International Student Society) is een team van Turkse studenten, die de feesten en tripjes voor Erasmus studenten organiseren. En zelf houden ze ook wel van een feestje… Woensdag was er een onofficiële erasmusmeeting in een bar in Kadıköy. Daar heb ik erg veel mensen leren kennen onder andere Dagmara en Paulina, twee Poolse meiden. Het klikt erg goed tussen ons. Donderdagmiddag/avond was er een reception op onze school. Hier waren alle Erasmusstudenten aanwezig. Op onze universiteit zijn het er ongeveer zestig. De reception was erg gezellig, we hebben een traditionele dans gezien en kregen Turkse muziek te horen. Daarna volgde er natuurlijk een barfeestje in Kadıköy met een groepje studenten.

De traditionele Turkse dans op de universiteit.

Dagmara nodigde mij en Paulina toen uit voor een verjaardagsfeestje van een Turkse vriend. Zij leeft namelijk samen met een Turk en een van zijn vrienden was jarig. Dus vrijdagavond zaten we met een select groepje een verjaardag te vieren. Tot nu toe zijn alle Turkse mensen hier heel erg gastvrij. Mensen zijn erg beleefd. Verder houden ze van veel lekker eten en muziek. En sommige zijn erg religieus. Dat ze van muziek hielden, was goed te merken op de verjaardag. Een aantal jongens zongen een persoonlijk lied en sommige mensen lieten de tranen stromen. Misschien was ik hier iets te nuchter voor…

Het romantische Turkse liedje

Ook qua eten heb ik al van alles geprobeerd. Je kunt hier heel veel verschillende gerechten eten. En veel producten zijn erg vers zoals de vis die hier direct uit de zee komt. Wat mij opvalt is dat je heel veel verschillende soorten smaken hebt in gerechten en ze altijd erg sterk zijn. Je hebt bijvoorbeeld superzoete baklava en Turkish Delight of erg zure granaatappelsap. Bij het eten krijg je vaak yoghurt en altijd brood. En water en thee is meestal gratis in een restaurant. Ik moet nog erg veel dingen uitproberen zoals de Turkse waterpijp en van allerlei soorten vis.

Ze zien er verrot uit maar het zijn lekkere zoete appels vanuit het gebied bij de Zwarte Zee

Back to het feesten en de tripjes: Gisteren zijn we met de Erasmusclub naar Bursa geweest. Een van de grootste steden van Turkije. Het ligt ongeveer 200 km van Istanbul vandaan maar met een ferry over het water ben je er gelukkig sneller. Na een lange busrit bezochten we een heel oud dorpje, de oude moskee in Bursa en een oude tombe. Ook hebben we een traditioneel ontbijt gehad en Iskender, een traditioneel Turks gerecht dat vooral in Bursa erg lekker moet zijn. (Ik vond het niet zo speciaal eerlijk gezegd.)

De terugweg was een ramp. Het verkeer is hier echt chaos, er zijn eigenlijk geen regels. Een leraar vertelde mij dat iedereen zich hier als een god op de weg voelt. En zo ziet het verkeer er ook uit. Iedereen bepaalt zijn eigen snelheid en rechts inhalen is hier bijna normaal. Ik zat voorin in de bus en als je dan alles meekrijgt, heb je het weleens benauwd. Zoals de bus die met 100 km/u rijdt terwijl er naast de weg een bordje van 50 staat… En een auto die bijna tegen onze zijkant aanbotste.. Maar dat was helaas niet het ergste. De chauffeur miste de afslag naar de ferry. Hierdoor misten wij bijna onze boot en kwamen we heel wat later aan. Het was een lange dag: om half zes ‘s ochtends opstaan en om half elf thuis. Gelukkig mag het resultaat er zijn: mooie foto’s!

Genoeg geschreven, ziehier de link voor foto’s: Bursatrip

Lazy sunday

Vandaag ben ik samen met Greg Kadikoy ingelopen (de omgeving rond ons appartement). Dat was superleuk. Alle gedeeltes in Istanbul, zoals Taxim een gebied aan de Europese kant en Kadikoy waar ik woon, zijn ingedeeld in soort verschillende categorieën markten/winkels. Dus je loopt in een straat met alleen maar elektronicawinkels of kleding/vis/groentes/gereedschap. Dat is echt heel erg grappig. Zo kwamen wij bij de vismarkt in Kadikoy en daarachter is een markt met kleding. Alles is ook supergoedkoop en meestal kan je ver afdingen. Samen hebben we al bij verschillende winkels geprobeerd om iets ver af te dingen, dat zorgt voor veel lol want je verstaat de verkoper totaal niet.

Uiteindelijk kwamen we terug met Turkish Delight: zoete snoepjes gemaakt van suiker. Je hoort ze bij de Turkse thee te eten, die is namelijk erg sterk. Ik ben ook eindelijk een keer thuis geweest met de zonsondergang en jaaa die is te zien vanaf mijn kamer! Dus het was een mooie lazy sunday!

Istanbul – European side

Ben aptal degilim…

.. stond er op een reclamebord van Media Markt.

“I am no fool”, vertaalde mijn Turkse huisgenoot. (Ik ben toch niet gek, de reclame in Nederland ) Ik begreep het al want de man op de advertentie wees met zijn vinger naar zijn voorhoofd. Maar de Turkse taal is een aardige barrière. Je herkent er niets aan en de klanken zijn heel anders. En de meeste mensen in de stad, taxi’s en bussen spreken geen Engels. Ook geen simpele woorden zoals where, time, how much. Het is handen en voetenwerk.

De eerste dag belandde ik daardoor twee keer met al mijn bagage vanaf het vliegveld in de verkeerde bus. Ik sprak de klank namelijk verkeerd uit van Kadikoy en iedereen stuurde me dus naar een andere plaats.. (Je spreekt het uit als kadikuui en ik zei kadikooi) Gelukkig kwam ik uiteindelijk in de goede bus. Daarna moest ik een taxi nemen. Ik had mijn adres op een blaadje geschreven zodat ik dat niet weer hoefde uit te spreken Maar helaas wist de chauffeur niet waar het adres was. Ik was alleen vergeten dat iedereen hier altijd advies geeft waar iets te vinden is ook al weten ze niet waar het is. Dus reed de chauffeur mij een kwartier rond in plaats van vijf minuten. De enige symbolen waarmee we communiceerden waren de duim omhoog of de duim omlaag. Frustrerend als je chauffeur met zijn handen in het haar zit !

Maar het appartement is erg relaxed. Ik heb draadloos internet en een fijne kamer. En als ik er wat schoonmaakmiddel in gooi, ook een schone en mooie badkuip

Vandaag ging ik als eerst op pad naar de universiteit om mijn vakken te regelen. Het is gelukt! Het duurde wel ongeveer twee a drie uur, maar ik heb een mooi rooster. (Dinsdag vrij, maandagnamiddag 1 les en woe-do-vrij lessen) En ik kan nog een vak laten vallen waardoor ik ma en di vrij ben Goed voor elkaar dus! En ik ga toch nog een of twee vakken van Antropologie volgen

Dus nu ben ik klaar voor het weekend. Morgen mijn Turkse telefoonnummer regelen en de eerste huur betalen (Ze hebben hier trouwens de ING bank!) Verder is het erg gezellig met Pamir, mijn huisgenoot. Hij is erg relaxed en doet me denken aan een warrige Mister Bean. Iedereen is hier trouwens erg relaxed, tijd geldt hier niet. Je maakt eigenlijk nooit afspraken met iemand maar ziet elkaar gewoon. En alle klokken die in de universiteit hangen, werken bijvoorbeeld niet. Erg grappig.

Ook is er vandaag een Canadees bijgekomen in het huis; Greg. Maar hem heb ik nog niet ontmoet. En vanuit een ander appartement ken ik Jenne, een Frans meisje. Mensen ontmoeten is niet moeilijk, op de universiteit heb ik al tig Erasmus studenten ontmoet. Dat zit dus wel goed.

Dit is de campus van Yeditepe University.

Het is er echt huge. Er rijden privé busjes rond waarmee je over de campus kan rijden. En alle studenten zijn echt rijk, rijk, rijk. Een semester volgen kost namelijk 20.000 TL en dat is ongeveer 10.000 euro…! (Gelukkig geldt dat niet voor exchange students) Maar de meiden lopen dus allemaal met Louis Vuitton tassen en D&G spijkerbroeken. Ik werd raar aangekeken met mijn Allstar gympen en mijn groene muts. Morgen maar op pad naar de Bazaar voor wat neppe Vuitton tassen en sjieke neplaarzen, haha

Dit was het even voor nu, dit weekend zal ik wat meer foto’s maken! Ik ben ook van plan om dan naar het Europese deel te gaan en de toerist uit te hangen

Op naar… Istanbul!

Merhaba!

Over 1, 5 week is het zover: dan stap ik in het vliegtuig voor vijf maanden naar Istanbul!
Ik heb bijna alles (inentingen, visum, verblijf) geregeld, zit alleen nog te wachten op mijn creditcard en dan sjees ik naar Schiphol.

Ik stuitte nog op 1 probleem: wat ga ik in godsnaam meenemen aan kleding? Want ik moet zeker driekwart van mijn kledingkast hier laten

Maar een leuke en makkelijke oplossing: zo weinig mogelijk. Ik bouw daar een nieuwe “Turkse” kledingkast aan, haha.

Zoals je ziet (leest): I am ready! De komende tijd kan je hier al mijn avonturen volgen in Istanbul/Turkije

Ohja, alvast een sneak preview van mijn kamer:

De ene  kant…

…en de andere kant

Mijn Suriname 2009